vino, vino…

Vol verwachting reden we naar i Tamasotti in  Mezzane di Sotto bij Verona. Een agriturismo. Daarbij had ik visioenen van lange gedekte tafels met grote schalen huisgemaakte pasta, wijn van de wijnboer zelf, lokale gerechten zoals je die ziet in films over la dolce vita. Dat klopte niet helemaal. Het moet gezegd: het uitzicht is werkelijk prachtig, de kamers zijn mooi en schoon en het ontbijt is heerlijk. Daar vonden we wel de huisgemaakte jammetjes, allerlei kazen, vleeswaren, versgeperst grapefruitsap. biologische yoghurt met vers fruit… was mijn maag maar groter! Echt hoor, wat je wilt eten, past er niet in. Waarom moet een mens toch steeds maar keuzes maken?
Wij vonden het erg jammer dat de enige mogelijkheid om te dineren op donderdagavond was. Laat dat nu net de avond zijn waarop wij naar de opera zouden gaan. Geen lange gedekte tafels dus. De kok was op vakantie. Minpuntje! Maar de eigenaar, die drie woorden Engels sprak, had een oplossing: we konden wel om 17.00 uur die dag wijnen proven. He wat vervelend. We houden helemaal niet van wijn! Die dag brachten we door in het plaatselijke zwembad, waar we alle vier heel enthousiast over waren (badmutsen verplicht natuurlijk). Terug zetten wij ons aan het tafeltje met uitzicht om de Valpolicella Riserva 2014 en 2015 en Amazone 2012 te proeven. Kaasje erbij: wat een leven! We namen ieder een doos Riserva 2014 mee naar huis. Voor mooie momenten.
IMG_4022

geschokt

Ik zei het al eerder: we zagen wat er gebeurt als je huis, je dorp, je stad wordt getroffen door een aardbeving. Nu nog zijn in Midden-Italie sommige wegen afgesloten voor verkeer omdat de helft van de weg of misschien wel de hele weg is afgebrokkeld. Het lijkt me dat je eerst helemaal niet beseft wat er aan de hand is. Je denkt vast dat je duizelig bent. Totdat het besef komt en je moet rennen voor je leven. In 2016 werd het midden van Italië getroffen door diverse aardbevingen. Bij die van augustus vielen er zo’n 300 doden. We bezochten Norcia en zagen dat de San Benedetto-kathedraal volledig was ingestort.
IMG_3948Van Castelluccio di Norcia, het dorp in de wolken, is niets meer overgebleven na de aardbeving in oktober. Een aardbeving die geen slachtoffers eiste, maar wel veel materiële schade opleverde. Toen we aan kwamen rijden, was niet te zien hoe ernstig de situatie daar is.  We hadden nog het idee dat we konden gaan lunchen in het restaurantje waar  A. en G. ooit met vrienden hadden geluncht. Dat kon dus niet meer. En wat opviel: er was nog weinig gedaan om de boel te herstellen. Nu, een jaar later, nu de toegangsweg naar het dorp is vrijgegeven, is er nog steeds geen sprake van aanzienlijke heropbouw.

 

 

relax to the max in Sellano

Na een eindeloze rit bereikten we Sellano. Een eindeloze rit, omdat we helemaal om moesten rijden over hobbelige wegen, langs griezelige afgronden en door ijzingwekkende haarspeldbochten. De reden was dat de weg die we zouden rijden, afgesloten bleek te zijn. Dit was nog steeds het gevolg van de aardbeving van oktober 2016, waarbij ongeveer 300 mensen omkwamen. Hoe ernstig dat allemaal is geweest, kregen we later te zien.
We voelden ons erg verwend toen we zagen waar we de komende drie nachten zouden verblijven: in Convento di Acqua Primula, een voormalig klooster. De kamers zijn niet groot, omdat de boel authentiek is gebleven, maar wat een luxe! Gedienstig personeel, dat meteen met een plu aan komt rennen als er een spatje regen valt – ja, we hadden regen en fiks onweer op de tweede dag – en elke dag schone baddoeken, een strakgetrokken bed en dikke badjassen. Dolce op het nachtkastje en heerlijk eten in de avond plus een zwembad waar je met badmuts op lol kon hebben en waar Zaagmans zijn borstcrawl kon trainen voor de kwart triathlon die hij volgende jaar denkt te gaan doen. Overal zitjes , een grasveld voor de yoga en een hot tub waar we geen gebruik van maakten. Relax to the max.
convento

ik

 

de heilige Elia

Festa di Sant’Elia in Peschici. We hadden het geluk om dit feest mee te kunnen maken. Nou ja, eerlijk gezegd had neef het zo gepland, dat we er zouden zijn op 20 juli.
Het hele dorp was in rep en roer. De plaatselijke fanfare had al het koper van zolder gehaald en zo goed mogelijk opgepoetst, de blauwe uniformen kwamen uit de mottenballen en op de bewuste dag was iedereen op zijn paasbest gekleed en gekapt. Het korte broekje dat ik droeg voelde bijna als heiligschennis. We zagen ook nogal wat foute petten, hm… ik weet het niet. Het herinnert aan tijden waar wij niet aan herinnerd willen worden. IMG_3893
De beelden van de heiligen worden op deze feestdag uit de kerken gehaald en in een processie, waar de hele goegemeente bij aansluit, naar een plek gebracht waar zij op een podium uitgestald worden. Wat dan volgt is een gigantisch vuurwerk, bedoeld om de boze geesten te verdrijven. Prachtig siervuurwerk was er, maar daarnaast leek het wel of de wereld verging; zo hard waren de knallen. Als een enorm aanzwellende, rollende donder, de ene knal na de andere. De boze geesten zijn als een speer op de loop gegaan. Dat kan niet anders.
IMG_3891IMG_3901

 

zand, zee en zon in Peschici

Peschici. De naam klinkt naar vis, naar een azuurblauwe zee, naar zand, cocktails in strandtentjes en mooie zonsondergangen. En dat klopt. Neef reed ons in zijn betrouwbare bolide over dito wegen naar onze volgende Italiaanse bestemming en dat was dus Peschici, Baia San Nicola. Zaagmans nam zo nu en dan vol bravoure het stuur over en intussen luisterden we gevieren naar muziek van allerlei pluimage. Toch jammer dat mijn Samsung geen contact wenste te maken met neefs radio, anders hadden we langdurig naar mijn fijne spotifylijst  kunnen luisteren.
We verbleven bij Serena, in het laatste nog beschikbare appartement, dat ook meteen het meest eenvoudige was. Dat wil zeggen: we sliepen met zijn vieren in een kamer. Gezellig en lekker dichtbij de beach, waar we dan ook hele dagen doorbrachten. Zo fijn, een week mindfulness trainen en alleen maar luisteren naar het ruisen van de zee en de ademhaling, inclusief het gesnurk van je kamergenoten. Lekker terrasje, aanlokkelijk uitzicht, af en toe een koude klets, oftewel bier; ja, wij kwamen de tijd wel door.
peschici
Tja, en wat doe je in zo’n week. Lezen, lachen, zwemmen, in de golven duiken, drijven, douchen, praten, yoga, pilates en hardlopen. Dat laatste deden alleen neef en zijn lief. Wij zijn er niet op gebouwd. Jammer hoor…hihi.  En niet te vergeten: eten! We aten vooral bij La Perla en bij Andromeda. Gewoon lekker, pizza, pasta, prima huiswijn, gewoon ok. Op de laatste dag aten we bij Trabucco da Mimi. Vis, vis, vis, maar gelukkig was er voor de mannen ook een alternatief. Het was wel duidelijk dat iedereen dit een toplocatie vindt. Je moet een paar dagen van tevoren reserveren, anders zit je er naast. We merkten iets te laat dat er een aparte ruimte is voor het aperitief. Nu waren we na een uur weer weg! Never mind. We hebben genoten.mimi
mimi 2

buongiorno Italia!

Tweede tussenstop op weg naar Peschici: Civitanova Antico Casale Fossacieca. Heeft barones de Fossacieca hier gewoond? Geen idee, maar het is een heerlijk adres. Huisgemaakt broodjes bij het ontbijt, een lekker zwembad, rust, aardige mensen, ruime kamers en rust. Minpuntje: geen drank bij aankomst. Dat is jammer, want na zo’n eind rijden verlang je hevig naar een glas koele wijn of een groot glas koud bier.
We aten ’s avonds bij Il Segreto di Pulcinella, een pizzeria die ons was aangeraden door de vrouw of dochter des huizes; dat was niet helemaal duidelijk. Zij was wel de enige die een beetje Engels sprak. We verdenken haar ervan dat ze commissie krijgt van die eettent, want zo bijzonder vonden wij die pizza’s niet. Er was keuze uit niet alleen allerlei smaken, maar ook uit diverse vormen. Met smaak heeft dat niks te maken. Maar we hebben het naar ons zin. We zijn in Italië!

marken

Oostenrijkse degelijkheid

Als je op weg naar Italië ergens wilt overnachten, dan zou ik zeggen: boek een kamer in Rotholz, bij Hotel Gasthof Esterhammer, voor ouderwetse, Oostenrijkse degelijkheid. Moeders staat nog altijd in de keuken, haar op zolder, stevig van lijf en leden, de volwassen kinderen in de bediening en bij de receptie. Uiteraard bestel je daar een Wiener Schnitzel of een Cordon Bleu. Thuis zou ik daar niet eens over nadenken, maar hier kun en wil je gewoonweg niet anders. En ja, het smaakte goed! Dan nog de Gruner Veltliner en dat heerlijke bed met die donzen kussens…esterhammer Tirol, jodelahiti!

het land waar het leven goed is

Je passeert de grens. De lucht lijkt schoner, helderder ook en de stress die je had, glijdt in een keer van je af. En dan weet je: ik ben in Zeeland, in het land waar het leven goed is. We waren op Walcheren, Zaagmans en ik. In Zoutelande, de plaats met de meeste zonuren. De zon liet zich niet zien. Meivakantie 2017, tweede week. Maar Zeeland is altijd mooi, altijd lekker.

De lekkerste burger ooit at ik in De Strandzot. Een weedburger,  Enorm gezond en enorm smakelijk, met zeewier als belangrijk bestanddeel. Ook lekker voor de grootste carnivoor. De Strandzot is sowieso een gezellige strandtent, met aardige bediening en goed eten. Niet te fancy, precies zoals je wilt dat een strandtent is.

In Middelburg ontdekten we een koffiezaakje waar we warm van werden. Ik heb het over Expresszo aan de Pottenmarkt. Knus, overheerlijke tosti’s waar het zaakje bekend om staat en een lekker, eigentijds sfeertje. Superverse thee en koffie en bij ons vertrek zagen we een glimp van een homemade appeltaart waar we graag nog  een keer voor terugkomen. Jammie, wat zag die er lekker uit, Goede vibe hier!

20170505_153051

Voor frites moesten we naar Frietboetiek B’tje Anders in de Reigerstraat, hadden we uit betrouwbare bron. Jawel, schot in de roos. Superleuk concept. Bestellen aan de bar, bier en frites natuurlijk, met plaatselijk beroemde satesaus volgens grootmoeders recept, een snack erbij en plaatsnemen aan een gezellig tafeltje, waar de bestelling enige tijd later naartoe wordt gebracht. De frites in een puntzak, Dat vind ik zo lekker! Dat de laatste patatjes helemaal onder de mayo zitten en je vingers ook. Lekker vet. Daar kun je me voor wakker maken. Niet alles hoeft gezond te zijn.

20170503_182409

 

smakelijk Leuven

Leuven heeft meer te bieden dan een blokkade op sokken. De kwestie van de billen is inmiddels opgehelderd. Gisteren zagen we televisiekok Jeroen Meus in de weer met een recept waarbij billen de hoofdrol speelden. Het bleek gewoon te gaan om kippenpoten. Over Jeroen Meus gesproken, we passeerden zijn keuken in de Schrijnmakersstraat, waarin de altijd geestige kok zich met de Dagelijkse Kost bezighoudt.

jeroenZaagmans en ik houden van lekker eten. We koken graag en we eten het minstens zo graag op. België is dan een walhalla. Natuurlijk gingen we  naar Würst, het hotdogrestaurant van Jeroen Meus. Het zijn zowaar niet zo maar hotdogs die je daar eet. Bellucci, Memphis Soul, Argentina; exotische namen voor evenzo buitenissige broodjes met worst. Zeker proberen wanneer ge in Leuven zijt.

wurstNa de worst was het tijd voor de bal. ’s Anderendaags besloten we Balls & Glory binnen te vallen. Ik kende deze ballentent al uit Gent. De bal met stoemp die er wordt geserveerd is een mooi concept. En, net als bij de worst, is het hier ook niet zomaar een bal. Er is keuze uit vegetarisch, kip, varken en rund. De stoemp is van het seizoen en de bal is verrassend gevuld. ‘Eenvoud is de moeder van het ballenfornuis’ zegt de site van B&G. Nou ja, de keuze is niet heel groot, maar de bal vond ik niet eens zo eenvoudig. Wat ook leuk is: de niet te versmaden ballen zijn mee naar huis te nemen om ze daar op te peuzelen.
In de avond ontvoerde Zaagmans mij naar Etna, een kleine Siciliaanse trattoria, waar we werden verwelkomd door de gastvrije Lorenzo, een jonge Siciliaan die met Italiaanse passie vertelde hoe hem de kookkunst door zijn opa en oma was bijgebracht. Wat een heerlijk eten! Ik ben niet per se liefhebber van desserts, maar het toetje was echt het lekkerste toetje ooit. Als ik er aan denk, loopt me nog het water in de mond. Al met al was het een smakelijke en vrolijke boel daar, met een luid en vooral ook vals zingende kok aan het fornuis.
De laatste avond konden wij niet anders dan. Na de bijzondere hotdog, de culinaire bal, de authentieke  Siciliaanse keuken en ook nog de homemade taart in BarBoek, waar wij lezers ons ook nog een uurtje of wat literair verschansten, was het tijd voor het echte werk. Bier bij Kaminsky en friet van het frietkot. Lekker vet en natuurlijk mèt.

fritekes

 

de Leuvense sokkenblokkade

Een week geleden is het alweer dat we in mijn onbetrouwbare cabrio naar Leuven zoefden. Een dag of twee gingen Zaagmans en ik doorbrengen in de Belgische studentenstad. Het is altijd aangenaam vertoeven bij onze zuiderburen, alleen al vanwege het zo zachte taaltje. Verder komt men er dingen tegen die wij niet kennen. Hoe moet ik het interpreteren dat ik bij vier billen er eentje gratis krijg?  Curieus.

20170303_131843.jpg

Maar… er is een Hema. We hadden sokken nodig, dus dat kwam goed uit. Ik wist dat er van bamboe veel wordt gefabriceerd, maar sokken? Dat was nieuw. Laat er nu net op dat moment een aanbieding zijn. We deden niet kinderachtig en sloegen meteen drie paar in. Drie paar bamboesokken voor de prijs van twee. Maar bij de kassa ging het mis. De scanner wenste de barcode niet te lezen. Gewoon de prijs intoetsen zou ik zeggen, maar dat was te eenvoudig gedacht. Er was iets ernstigers aan de hand: een sokkenblokkade! De sokken mochten onder geen beding verkocht worden. Tot op heden tasten we over de reden in het duister. Of ze uit elkaar vallen, gaan rieken, te erg krimpen, gevaarlijke stoffen bevatten; het kan allemaal, maar de bamboesokken bleven binnen de Hema. We dropen af op onze lubberende sokken die onder je voet kruipen. Gaten zaten er ook al in. Of ze fris roken? Die van mij wel natuurlijk. Ze waren van katoen.